https://db2010.pl GAZETA AGLOMERACJI WAŁBRZYSKIEJ

Niewidzialni bohaterowie codzienności. Historia Ewy o sile, która nie potrzebuje rozgłosu

Kiedy mówi o swoim życiu, najczęściej się uśmiecha. Nie opowiada o poświęceniu, nie domaga się współczucia, nie lubi narzekania. Woli rozmawiać o rodzinie, wnukach, spacerach i kawie przygotowanej rano przez męża. A jednak historia Ewy Kozłowskiej z Jaworzyny Śląskiej pokazuje coś bardzo ważnego: jak trudno jest dostrzegać ludzi, którzy każdego dnia mierzą się z ogromnymi wyzwaniami, a jednocześnie pozostają niemal niewidoczni dla świata.

Codzienność i nieustanna gotowość

Ewa jest mamą trzech córek. Jedna z nich od ponad dwudziestu lat wymaga całodobowej opieki. Jest to wielkie wyzwanie, Ewa jednak nie lubi stawiać siebie w roli ofiary. – Każdy ma w życiu problemy. Trzeba je rozwiązywać i rozmawiać o nich, a nie zamykać się w sobie – mówi. Za tym prostym zdaniem kryje się jednak codzienność, której większość z nas nigdy nie doświadcza. Opieka nad osobą
z niepełnosprawnością ruchową oznacza nie tylko pomoc w podstawowych czynnościach, ale też nieustanną gotowość, odpowiedzialność i konieczność dostosowania całego życia do potrzeb drugiego człowieka.

To jeden z tych tematów, które rzadko trafiają na pierwsze strony gazet. Tymczasem opiekunowie osób zależnych bardzo często zmagają się z poczuciem osamotnienia, przemęczeniem i społecznym niezrozumieniem. Nie dlatego, że ktoś ich otwarcie dyskryminuje. Częściej dlatego, że ich codzienny wysiłek pozostaje niewidoczny.

Dyskryminacja nie zawsze wygląda tak samo

Kiedy słyszymy słowo „dyskryminacja”, zwykle myślimy o krzywdzących komentarzach, wyśmiewaniu czy nierównym traktowaniu. Tymczasem może ona przyjmować znacznie subtelniejsze formy. Jedną
z nich jest społeczna obojętność. To sytuacja, gdy nie dostrzegamy potrzeb określonych grup, bo ich problemy dzieją się poza naszym polem widzenia.

Osoby opiekujące się bliskimi z niepełnosprawnościami często słyszą, że są „dzielne” albo „wyjątkowe”. Rzadziej ktoś pyta, czy same mają czas na odpoczynek, rozwój czy zwykłe spotkanie ze znajomymi. Jeszcze rzadziej dostrzega się, że za zamkniętymi drzwiami wielu domów toczy się nieustanna praca opiekuńcza, od której nie ma urlopu. Tymczasem w Polsce, zgodnie z danymi pochodzącymi z Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, mamy aż 174 tysiące rodziców opiekujących się dziećmi z niepełnosprawnościami.

Ewa nie mówi o tym chętnie. Kiedy córka zachorowała w wieku 21 lat, rodzina musiała nauczyć się zupełnie nowego życia. Były pytania o sens, były trudne emocje i próby odnalezienia się
w rzeczywistości, której nikt wcześniej nie planował. – Musieliśmy to przepracować. Życia nie można cofnąć, trzeba zaakceptować – wspomina.

Senior nie znaczy „niepotrzebny”

Historia Ewy pozwala poruszyć jeszcze jeden ważny temat. Choć sama nie doświadczyła przykrych sytuacji związanych z wiekiem, dostrzega je wokół siebie. W społeczeństwie wciąż funkcjonuje wiele stereotypów dotyczących seniorów. Starsze osoby bywają przedstawiane jako wycofane, nieaktywne, zagubione w nowoczesnym świecie albo niezdolne do nauki nowych rzeczy. Tymczasem rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Ewa jest aktywna, utrzymuje kontakty z ludźmi, spotyka się ze znajomymi, podróżuje po okolicy, chodzi po górach z wnuczką i angażuje się w życie rodziny. Emerytura nie oznaczała dla niej końca aktywności, ale początek nowego etapu.

Dyskryminacja ze względu na wiek często nie ma charakteru otwartej agresji. Przejawia się raczej
w lekceważeniu opinii starszych osób, pomijaniu ich potrzeb czy zakładaniu z góry, że „już nie nadążają”. Takie podejście odbiera sprawczość i poczucie wartości.

Projekt „Tacy sami” przypomina, że – niezależnie od wieku – każdy człowiek potrzebuje tego samego: szacunku, uwagi i możliwości uczestniczenia w życiu społecznym.

Siła relacji

W opowieści Ewy jest jeszcze jeden ważny wątek. To relacje międzyludzkie. Kiedy mówi o swoich wnukach, natychmiast rozpromienia się. Razem chodzą na wycieczki, zbierają kasztany, spędzają czas z dala od ekranów telefonów. Jej mąż zabiera wnuka na ryby. Te zwyczajne chwile tworzą most między pokoleniami. W świecie, który coraz częściej dzieli ludzi na młodych i starszych, sprawnych
i niesprawnych, aktywnych i zależnych, takie relacje mają ogromne znaczenie. Pozwalają zobaczyć człowieka, a nie tylko jego wiek, stan zdrowia czy sytuację życiową. Być może właśnie dlatego Ewa tak często powtarza, że warto rozmawiać z ludźmi. Bo wiele uprzedzeń bierze się z braku kontaktu. Łatwo oceniać kogoś, kogo nie znamy. Trudniej, gdy usłyszymy jego historię.

Wszyscy jesteśmy „tacy sami”

Choć Ewa nie uważa się za osobę szczególnie wyjątkową, jej historia niesie ważną lekcję. Pokazuje, że siła nie zawsze oznacza wielkie czyny. Czasem jest nią poranne wstawanie z przekonaniem, że to będzie dobry dzień. Czasem jest nią opieka nad bliską osobą przez wiele lat. Czasem zwykły uśmiech mimo przeciwności.

Największym marzeniem Ewy jest zdrowie dla rodziny. To marzenie, które zrozumie niemal każdy człowiek, niezależnie od wieku, sytuacji materialnej czy miejsca zamieszkania. I może właśnie w tym tkwi sens projektu „Tacy sami”. Różnią nas doświadczenia, życiowe historie i wyzwania, z którymi się mierzymy. Łączy nas jednak znacznie więcej: potrzeba bliskości, szacunku, bezpieczeństwa
i zrozumienia.

A także pragnienie, by ktoś po prostu dostrzegł naszą codzienność.

REKLAMA

REKLAMA

Archiwalne posty