We wsi Rybnica Leśna w Gminie Mieroszów znajduje się najwyższy szczyt Gór Kamiennych – Waligóra (936 m n.p.m.), a podnóża Przełęcz Trzech Dolin, gdzie 20 lipca 1933 roku wkopano kamień węgielny pod budowę schroniska Andrzejówka, które nazwę przyjęło od imienia budowniczego Andreasa Bocka ówczesnego szefa wałbrzyskiego Towarzystwa Górskiego. W celu obsłużenia rosnącego ruchu turystycznego związanego z wyznaczeniem wielkiego szlaku górskiego Saara – Śląsk, którego fragment miał prowadzić trasą Sokołowsko – Wysoka Droga – Andrzejówka – Rybnica Leśna – Jedlina Zdrój. Otwarcie odbyło się 21 października 1933 roku, był to pierwszy tak nowoczesny obiekt, posiadający 220 miejsc gastronomicznych i 25 noclegowych z łazienkami, suszarnią odzieży, ogrzewany parowo. Do dzisiejszych czasów przetrwały zdobiące wnętrza stylowe rzeźby artysty z Janowic. W 1936 roku schronisko odwiedziła holenderska królowa Wilhelmina z księżniczką Julianną, która uczyła się sztuki narciarskiej w miejscowym klubie, w tym czasie zorganizowane zostały mistrzostwa narciarskie. Schronisko w 1944 roku przejęły władze nazistowskie jako miejsce szkoleń dla Hitlerjugend, później przeszło w ręce Wehrmachtu na siedzibę obrony przeciwlotniczej. Po wojnie obiekt działał jako dom kolonijny, a od 1948 roku został przejęty przez wałbrzyski oddział Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego. Oficjalne otwarcie Andrzejówki, jako schroniska PTTK, nastąpiło w roku 1953 i do dziś jest pod zarządem tej instytucji. Położona w niedalekiej odległości od Wałbrzycha jest miejscem całorocznej rekreacji i turystyki. Wraz z pierwszym śniegiem pojawiają się na górce pod schroniskiem najmłodsi fani sportu saneczkowego. Do lat siedemdziesiątych popularne były kuligi ciągnięte przez zaprzęgnięte konie. A od 1968 roku na stokach północnych powstawały pierwsze wyciągi narciarskie, a dziś działają dwa: Gwarek i Muflon Ski.
W roku 1978 Andrzejówka stała się miejscem największej wówczas zimowej imprezy biegowej w regionie – Biegu Gwarków, którego początki były ściśle związane z Julianem Gozdowskim (sprowadzonym z Jeleniej Góry) i wsparciem wałbrzyskich władz związanych z bogatą górnicza branżą. W tym czasie istniała przy klubie Górnik Wałbrzych sekcja narciarstwa biegowego oraz utworzono sekcję biathlonową, którą od 15 sierpnia 1978 roku do końca lat osiemdziesiątych prowadził Stanisław Skrzyniarz. Już w pierwszym roku jego podopieczni zdobyli pierwsze medale w mistrzostwach Polski.
Bieg Gwarków przyciągał rzesze miłośników narciarstwa biegowego, w pierwszym roku uczestniczyło ponad 3 tysiące zawodników. Organizatorami były: wałbrzyskie gwarectwo, gminy Wałbrzych i Mieroszów, a później Związek Miast i Gmin Książańskich. Biegi odbywały się na dystansach 20, 10, 5 km, a dla młodszych 3, 2, 1 i 0,5 km. W rywalizacji uczestniczyli amatorzy oraz zawodnicy zrzeszeni w klubach sportowych, niekiedy gośćmi byli polscy olimpijczycy, podczas niektórych imprez rozgrywana była również sztafeta rodzinna. Wybudowana pod koniec lat 70-tych XX wieku w Sokołowsku tzw. rolkostrada z o długości 2 km z czasem została również włączona do Biegu Gwarków.
Powodzeniem cieszył się także Bieg Skalnika, organizowany z inicjatywy Gminy Mieroszów w latach 2000 – 2011 tydzień po „Gwarkach”. Rywalizacja młodych biegaczy narciarskich odbywała się na pięciu dystansach (0,5 i 1 km – dzieci młodsze oraz młodzież 2 i 3 km , z czasem dla młodzieży zrzeszonej w klubach sportowych wprowadzono dystans 5 km). Patronat nad imprezą sprawowały KSS Bartnica, a organizatorem było Mieroszowskie Centrum Kultury z Uczniowskimi Klubami Sportowymi z Mieroszowa i Sokołowska. Wobec problemów związanych z brakiem śniegu, zarówno Bieg Skalnika jak i Bieg Gwarków przeniesiono do Sokołowska. Później próbowano jeszcze reaktywować „Gwarki” na Przełęczy Jugowskiej, ale po roku 2017 już się nie udało zorganizować kolejnego biegu. Ale Bieg Gwarków i Bieg Skalnika dały początek karierom sportowym /utalentowanych i ambitnych ludzi w Gmin Mieroszów, rozwijając ich zamiłowanie do biegów narciarskich i biathlonu.
Wiele sukcesów w latach 1983 – 1988 w Górniku Wałbrzych osiągnął – pod okiem Stanisława Skrzyniarza i najlepszego trenera biathlonu Aleksandra Wierietielnego – Kazimierz Urbaniak: pięciokrotny mistrz Polski w biathlonie, który w 1986 r. reprezentował Polskę w mistrzostwach Świata w Lake Placid. Zdobył pierwsze miejsce w sztafecie w 1987 roku i pierwsze miejsce w sprincie. W 1988 wygrał mistrzostwa RFN jako reprezentant Polski w biegu na 20 km i w 1996 roku drugie miejsce w biathlonowej sztafecie. Później był trenerem i działaczem sportowym, odznaczonym za zasługi dla sportu przez Ministra Sportu i Turystyki.
Również Mieroszowianin Dariusz Kozłowski (uczeń Zbigniewa Kolanki), jako reprezentant klubów MKS Atrii i Górnika Wałbrzych był siedmiokrotnym mistrzem Polski w biathlonie, w biegu na 20 km w 1992 roku, w sztafecie 4 x 7,5 km w latach 1988, 1989 i 1991 – 1994. Reprezentował Polskę w mistrzostwach świata oraz zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Albertville w 1992 roku.
Młody zawodnik Górnika Mieczysław Wujda zdobył złoty medal na dystansie 10 km i brązowy w biegu na 20 km podczas młodzieżowych mistrzostw Polski w roku 1988, a w sztafecie seniorów w Wiśle wywalczył drugie miejsce.
Mirosław Kobus w 2001 roku trenował jako uczeń szkoły w Sokołowsku, następnie w UKS Mieroszów pod okiem Sławomira Forysia, dwa lata później został członkiem kadry narodowej. Dwukrotnie brał udział w mistrzostwach świata juniorów, a jako zawodnik AZS AWF Katowice uczestniczył w mistrzostwach świata w biathlonie.
Karolina Turkowicz – zawodniczka UKS Sokołowsko i Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Dusznikach Zdroju – zajęła 3 miejsce w mistrzostwach Dolnego Śląska w narciarstwie biegowym, drugie miejsce w międzywojewódzkich mistrzostwach młodzików w biathlonie i brała udział w biathlonowym Pucharze Europy.
Łukasz Słonina pierwsze przygotowania do biegów odbywał jako uczeń szkoły podstawowej w Sokołowsku, gdzie – jak wspomina – w czasie zimy można było codziennie trenować. W mieroszowskim gimnazjum był członkiem UKS i trenował biathlon Sławomira Forysia, co zapoczątkowało dalszy ciąg kariery przyszłego uczestnika mistrzostw Polski. Jako zawodnik Górnika Wałbrzych oraz AZS AWF Wrocław wywalczył brązowy medal mistrzostw Europy juniorów w sztafecie (2008) i tytuł mistrza Polski w biegu sprinterskim (2013), startował w mistrzostwach świata w 2013 roku oraz w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Soczi w 2014 roku. Od 2019 roku był trenerem kadry młodzieżowej Polskiego Związku Biathlonu.
Kamila Żuk podczas tegorocznych Igrzysk Olimpijskich Milano – Cortina d’Ampezzo (to były jej 3 igrzyska) zajęła 6 miejsce w biathlonowej sztafecie i 8 w sprincie. Pierwsze kroki na nartach stawiała podczas Biegu Gwarków, jako uczennica Szkoły Podstawowej w Sokołowsku trenując w UKS pod okiem Lidii Turkowicz. W gimnazjum, dzięki Sławomirowi Forysiowi, pokochała biathlon. Uczęszczała do Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Dusznikach Zdroju, aktualnie reprezentuje AZS AWF Katowice. Już w sezonie 2015/16 została powołana do reprezentacji Polski na Puchar Świata. Jest dwukrotną mistrzynią świata juniorek w biathlonie (2018), dwukrotną wicemistrzynią świata juniorek (2018 i 2019), a także mistrzynią Europy seniorek (2021). Jako mieszkańcy ziemi mieroszowskiej jesteśmy dumni z osiągnięć naszej krajanki i mocno jej kibicujemy podczas sportowych zmagań. Doceniamy jej sportową wolę walki oraz wielu jej poprzedników, którzy swe osiągnięcia zawdzięczają wręcz tytanicznej, długoletniej pracy przy zaangażowaniu nauczycieli, trenerów oraz wsparciu, jakie daje Gmina Mieroszów poprzez dofinansowania programów Uczniowskich Klubów Sportowych na rozwój młodych talentów.
Stowarzyszenie Pasjonatów Historii Ziemi Mieroszowskiej