Za nami XIX Przegląd Twórczości Dziecięcej Wieku Przedszkolnego, organizowany jak co roku przez Przedszkole Miejskie w Mieroszowie. W tym roku zbiegł się z 700–leciem Mieroszowa i 80–leciem działalności mieroszowskiego przedszkola.
Sala Mieroszowskiego Centrum Kultury wypełniona po brzegi – artystami i widzami. Artyści to 120. przedszkolaków z Mieroszowa, Sokołowska i Kowalowej. Widzami – rodzice, babcie, ciocie i zaprzyjaźnione sąsiadki. W pierwszych rzędach oficjele z burmistrzem Andrzejem Lipińskim. Pełne podekscytowanie z obu stron. Dzieci, którym stroje poprawiały panie wychowawczynie dając ostatnie choreograficzne uwagi oraz rodzice i dziadkowie, z aparatami w rękach, gotowi w każdej chwili zrobić filmik lub zdjęcie, aby uwiecznić te piękne chwile. Mali artyści grzecznie, w ustalonej kolejności udawali się za kulisy, aby po chwili pojawić się na oświetlonej scenie. Potem było dyskretne zerknięcie na widownię, czy rodzina dobrze ich widzi i skupiały się na tańcu.
Koncert rozpoczęła grupa najmłodsza „Fiołki” – trzylatki, która na muzyczną chwilę zamieniła się w pozytywki. Szmer zachwytu i miłości przeszedł po sali. Artyści potrafią wzruszyć, ale nic tak nie wzrusza jak małe, tańczące dzieci. Potem, wraz z wiekiem, rosły wymagania i rosła ilość atrybutów potrzebnych do tańca. Pojawiły się parasolki, które jak morskie meduzy płynęły w rytm muzyki, „Bratki” – słoneczka, które złotymi strojami rozjaśniły scenę, kolorowe pelerynki, tiulowe zielone spódnice… Zachwytom nie było końca. Jednak najbardziej wzruszyła najstarsza grupa „Niezapominajki”, która wzorcowo zatańczyła walca. Walca tak perfekcyjnego choreograficznie, że gdyby zabrakło tancerzy na koncercie noworocznym w Wiedniu, możemy – jako Mieroszów – wypożyczyć tę taneczną grupę.
Całość wydarzenia porównać można do pudełka czekoladek, z którego dwoje doskonałych konferansjerów – Maja i Alan – wyciągali jak cukierki kolejne występy, dedykując je tym co przepracowali lata w przedszkolu, pomagali lub tylko kiedyś byli.
Podsumowując. Ogromne brawa dla pani dyrektor Iwony Schienke, za pomysł i wytrwałość w organizowaniu przeglądów. Dla pań wychowawczyń, które nie tylko nauczyły dzieci tańców, ale przede wszystkim udało im się odciągnąć małych tancerzy od telefonów. Wiem coś o tym – mam wnuki. Brawo dla gminy i nas wszystkich. Ta taneczna zabawa na scenie łączy nas wszystkich, bo to szczególnie silne przeżycia emocjonalne. A tych nie brakowało.
Co z tego wynika? Że Mieroszów w pełni chwały obchodzić jeszcze będzie kolejne stulecia. Bo parafrazując słynną sentencję: „Taki będzie Mieroszów jakie jej młodzieży chowanie”, będzie miał kto to robić.
Elżbieta Szomańska